Zwierzętom nie zależy na zdobywaniu coraz większych obszarów. W idealnym świecie ich terytoria byłyby dokładnie takie, aby mogły zaspokajać zapotrzebowanie na pokarm, nie większe. Nie ma sensu tracić energii na obronę terytorium większego niż to, które jest rzeczywiście niezbędne. Jeśli zwierzę zajmuje większe terytorium niż jest to w zwyczaju jego gatunku, zwykle brakuje tam pożywienia. Zwierzęta żyjące na pustyni zajmują większe terytoria niż te na żyźniejszych obszarach. Jednak nawet w obrębie tego samego ekosystemu różne gatunki mają bardzo rozmaite wymagania przestrzenne. Obliczono, że na typowym, porośniętym trawą i krzewami, obszarze preriowym na zachodnich terenach Ameryki Północnej szczuroskoczek potrzebuje 1-2 hektarów, czyli 20 razy więcej niż kolonia mrówek żniwiarek. Żyjący w takich samych warunkach borsuk amerykański potrzebuje 200 razy więcej przestrzeni niż szczuroskoczek, a kojot około 130 razy więcej niż borsuk. Wielkość terytorium zależy od tego, czy zwierzę potrafi tam znaleźć potrzebną mu ilość pożywienia. Mrówki żniwiarki żywią się grzybami hodowanymi na liściach zbieranych na swym terytorium, zazdrośnie też bronią jego granic. Pojedynczy szczuroskoczek może z powodzeniem przeżyć, żywiąc się liśćmi i nasionami z krzewów rosnących na wybranym przez niego skrawku ziemi. Jeśli sąsiedzi wykazują zbyt duże zainteresowanie należącymi do niego zasobami, właściciel odstrasza ich, skacząc w górę i mocno uderzając tylnymi kończynami. Borsuki i kojoty są drapieżnikami, zjadają inne zwierzęta. Zazwyczaj, zwierząt na pustkowiu jest znacznie mniej niż roślin, drapieżniki potrzebują więc większego terytorium niż roślinożercy, aby zdobyć odpowiednią ilość pokarmu.